Menu Sluiten

Callas in Concert - The Hologram Tour

Blog 4: De kwestie Callas

Een hologram van Callas? Dat doen ze maar lekker met André Hazes of rapper Tupac. Heb ik toch niks mee. Toen ze nog leefden al niet. Maar Callas is een ander verhaal. Maria Callas gaat me aan het hart.

La Divina (‘de goddelijke’) is een van mijn favoriete zangeressen. Technisch was ze misschien niet de meest perfecte zangeres, maar ze compenseerde dat met iets veel belangrijkers: overgave. Totale overgave. Ze had een stem die je raakt, murw slaat en die je vervolgens voor altijd bij je draagt. Haar tragiek deed de rest.

Verschijnt er ineens iemand op het podium?

Iets meer dan veertig jaar na Callas’ dood leek het een club geldbeluste Amerikanen hoog tijd de dooie diva middels een hologram tot leven te wekken en daarmee de wereld over te touren. Ik zal u alle techniek achter dit fenomeen besparen. Op maandag 26 november wordt Carré in Amsterdam aangedaan. Het is het enige concert in ons land.
Wat u die avond kunt verwachten… Tja, wat kunt u eigenlijk verwachten? Verschijnt er ineens iemand op het podium? Nou ja, iemand. Iets. Of – minstens zo onwerkelijk – komt het opgewandeld? En dan, klappen zeker?

Wel zo eerlijk: ik heb Callas in Concert – The Hologram Tour niet gezien. Ik geloof echter niet dat dat mijn mening zou veranderen. Bij dezen dus.
Het is overigens niet zo dat u verrast wordt, hè. U wist dit van tevoren. U wist dat u naar een fata morgana zou gaan kijken. Naar iets uit de computer. Oké, er speelt een echt orkest. Vooruit. Maar de rest is grote nep.

“Je voelt haar ziel”

Ik vind bandjes die slaafs één bekende band coveren en ook uiterlijk op hun idolen proberen te lijken – een populair en lucratief verschijnsel dezer dagen – al gênant. Buitengewoon oninteressant ook. Laat staan een spektakelshow waarin een technisch foefje een zangeres uitbeeldt. Een zangeres die me bovendien dierbaar is.
“Je voelt haar ziel”, jubelt het persbericht. Flauwekul natuurlijk. Zo’n hologram is per definitie zielloos. Vervolgens lees je dan hele verhandelingen over dat de wonderen de wereld nog niet uit zijn en dat je tegenwoordig echt niet meer van nep kunt onderscheiden. Het zal best en het zal wel.

Het ís nep. Punt. Callas is hartstikke dood en dat is prima. Mensen sterven nu eenmaal, het leven is vergankelijk, zelfs voor diegenen die goddelijk worden genoemd. Dit is echt de laatste stap, zo’n hologramtour. Als alle opnamekisten zijn leeggevist, trekken ze de diva zelf maar uit de kist. En what’s next? Dinosaurussen? Ja hoor, ze zijn al aangekondigd. Een vurige speech van Hitler?

Nieuwe aanbidders van Callas

Beetje gemeen, die laatste opmerking, want deze Callas-kermis mag dan plat en peperduur (zestig euro!) vermaak zijn, het blijft onschuldig vermaak. Als je niet wilt, heb je er geen last van.

Mocht u nog twijfelen: ik wil niet.

Valt er dan niks positiefs te melden? Jawel, als deze hologramtour ervoor zorgt dat Maria Callas nieuwe, jonge aanbidders krijgt, is dat mooi meegenomen. Persoonlijk zet ik liever thuis een cd op en sluit ik mijn ogen. Ik heb geen hologrammen nodig om mijn helden te zien. Of ik ga in het filmhuis de recente documentaire Maria by Callas bekijken. Maar liever nog word ik in de concertzaal geraakt door iemand van vlees en bloed die de sterren van de hemel zingt.

Facebook
Twitter

Laatste artikelen