Menu Sluiten

Tijdloos klassiek

Hoewel het misschien viel te verwachten, schrok ik er toch van. Voor mij strekte zich een zee van grijze koppen uit. Tot aan het altaar. Ik was met minstens twintig jaar verschil de jongste in de Eindhovense kerk. Voor alle duidelijkheid: ik ben 33. Ook niet meer piep.

Eenmaal aangeschoven in een kerkbank sprak een oud dametje met broze stem me aan: “Echt, vindt u dit mooi?”
Op het programma stonden het Miserere, een Stabat Mater en delen uit de Responsoria van Gesualdo. Eerlijk is eerlijk, niet de meest toegankelijke werken: gekwelde koorzang, niet begeleid, christelijk, repetitief. Maria wenend bij het kruis. De zielenroerselen van een zwarte prins. Heavy stuff. Moeilijke materie. Ik snap dat twintigers en dertigers daar niet direct voor warmlopen. Maar toch.

Ik hou van Bob Dylan en Hank Williams, maar net zo goed van Callas en Wagner, van Keltische punk en Russische koren. Mijn interesse voor klassieke muziek werd in eerste instantie gewekt door film: van wie is toch dat schitterende stuk uit The Shawshank Redemption? Wie schreef de soundtrack voor The Mission? Doodeng, dat repeterend motief in Eyes Wide Shut. Achtereenvolgens: Mozart (Sull’aria), Morricone en Ligeti.

Oké, ik heb een bovengemiddelde interesse in muziek, ben niet voor niets muziekjournalist geworden en heb als zuiderling een – tja, hoe zal ik het noemen – gezond zwak voor de katholieke kerk. Allemaal waar. Maar geen enkele blonde schuimkop op de grijze zee? Geen enkele jongere in de kerk? Ja, op het altaar: de zangers zelf.

Traditie is het vuur doorgeven, niet de as aanbidden

Een halfjaar eerder: of het mij wat leek om hoofdredacteur van Luister te worden, na jaren voor een popmagazine geschreven te hebben? De vraag van mijn uitgever klonk even aantrekkelijk als intimiderend. Poeh, daar moest ik over nadenken. Want: heavy stuff. Moeilijke materie. Een loffelijk magazine bovendien, Luister sinds 1952. Het oudste muziekblad van Nederland. 32 jaar ouder dan ik.

De maandagochtend erna ging de kogel door de kerk, om in christelijke termen te blijven. Traditie is het vuur doorgeven, niet de as aanbidden, aldus een zekere Gustav. Het is een ambitieuze missie. Ik ben me er terdege van bewust. Desondanks ga ik hardnekkig proberen om ook de volgende generatie enthousiast te krijgen voor klassieke muziek.

Vandaar deze gloednieuwe website, vandaar dit blog en vandaar de nieuwe lay-out van het magazine: puntiger, speelser, jonger. Als je het aantal conservatoriumstudenten en leden van jeugdorkesten bekijkt, maak je mij niet wijs dat jongeren niet geïnteresseerd zijn in klassieke muziek. Luister moet dé gids zijn die de lezer bij de hand neemt en rondleidt, inspireert en op de hoogte houdt. Jong en oud. Blond en grijs.

“Echt, vindt u dit mooi”, vroeg het dametje in de Eindhovense kerk. “Dat is dan buitengewoon goed om te horen, want dit is tijdloze muziek.”

De eerste editie van het volledig vernieuwde magazine, Luister 733, verschijnt op 20 juli.

Facebook
Twitter

Laatste artikelen