Omringd door microfoons

Sanne Zwikker speelt Symphonie espagnole in de opnamestudio

 Thanksgiving break in New York, dat betekent extra veel vioolspelen! Nu ik een paar dagen vrij heb, kan ik me goed voorbereiden op de opname van Symphonie espagnole. Een voorproefje van mijn studio-opname van het meesterwerk van Lalo kun je hieronder beluisteren!

Édouard Lalo (1823-1892) vertrok als opstandige puber op 16-jarige leeftijd naar Parijs om daar viool en compositie te gaan studeren. Zijn vader bleef in Lille achter en vond het besluit van de jonge Édouard maar niks. In Parijs beproefde de tiener zijn geluk, maar zijn muzikale carrière pakte niet uit zoals hij had bedacht.

Hij werd uiteindelijk violist en gaf daarnaast muziekles, maar zijn composities kwamen maar niet van de grond. In die tijd luisterde men voornamelijk opera en daar paste de kamermuziek van Lalo niet tussen. Hij was er zelfs een periode even helemaal klaar mee, maar op zijn 43e pakte hij de draad weer op. Ook in die tijd was er nog weinig aandacht voor zijn werk. Na zijn ontmoeting met de Spaanse violist Pablo Sarasate gebeurde er iets bijzonders in het leven van Lalo. Het spel van Sarasate inspireerde hem en hij begon met het schrijven van nieuwe muziek. Sarasate kreeg de eer de stukken van Lalo als eerst ten gehore te brengen. Op zijn 51e rondde de componist zijn Vioolconcert af, kort daarop gevolgd de Symphonie espagnole. Daar was dan eindelijk zijn echte doorbraak, de Symphonie espagnole van de toen inmiddels 52e-jarige Lalo was meteen een hit. Toevallig genoeg werd een maand later de opera Carmen van Bizet voor het eerst uitgevoerd, voor beide componisten dus een masterpiece in dezelfde maand. Bizet was er trouwens wel iets eerder bij, hij was 37 toen Carmen in première ging.

Bij het stuk stel ik me een dier voor dat opgesloten zit in een kooi en eruit wil. Je kunt in het stuk zoveel emotie kwijt en het heeft echte heartbreaking passages. Door deze emotionele passages komt het stuk tot leven. Lalo had Spaanse roots, maar er wordt beweerd dat de Spaanse Sarasate met zijn kleurrijke spel Lalo betoverde en zo de Spaanse invloeden in het stuk terug te horen zijn. Geen wonder dus dat het stuk Symphonie espagnole heet.

Ik ben heel excited over de opname, het is voor het eerst dat ik in de Yale Studio een opname maak. Nathaniel Baker begeleidt me op de piano, hij speelt het stuk erg macho en ik werk graag samen met hem on stage. Ik hoorde het voor het eerst op het Heifetz International Music Institute in Virginia waar ik optrad en toen ik thuiskwam kon ik maar aan één ding denken: ik moet dit ook spelen. Het is een ontzettend leuk stuk om te spelen, je hebt veel ruimte voor eigen interpretatie en het laat echt zien wat je in huis hebt.

In een studio speel je anders dan tijdens een concert, de geluidstechnicus is eigenlijk je enige publiek en verder word je omringd door microfoons. We gaan waarschijnlijk twee of drie opnames maken, maar vaak is de eerste opname het best. Als je het de eerste keer speelt, ben je nog het meest fresh, de tweede en derde opname zijn dan niet vaak beter. Sommige musici nemen het stuk meerdere keren op en gaan dan knippen en plakken met passages, maar dat is niks voor mij. Dat zou voelen als faken, ik speel het liever in één keer, dan voelt het echter. Dan laat ik de mensen echt zien wat ik kan.

Tekst: Laurine Slingerland

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter

Laatste artikelen