BERLIOZ

Recensie BERLIOZ – La damnation de Faust

BERLIOZ
La damnation de Faust
Karen Cargill (Marguerite), Bryan Hymel (Faust), Christopher Purves (Méphistophélès), Gábor Bretz (Brander), Tiffin Boys’ Choir, Tiffin Girls’ Choir, Tiffin Children’s Chorus, Guildhall School Singers, London Symphony Chorus- and Orchestra o.l.v. Simon Rattle
LSO Live LSO 0809 • SACD-126’ (2 cd’s)
Waardering: 9

Opera? Geen opera? Of toch wel? Hector Berlioz zelf gaf zijn compositie de naam ‘dramatische legende’ dat als een concertstuk uitgevoerd diende te worden. Maar nu we zelfs het Requiem van Verdi of de Matthäus-Passion van Bach scenisch opvoeren, ach… waarom niet? En toch is er veel voor te zeggen, voor ‘akoestisch only’, voor het kiezen voor muziek sec, zonder (veelal) verstorende beelden. De voorliggende live-opname uit The Barbican in Londen (opgenomen in september 2017) is daar het klinkende bewijs van. Het London Symphony Orchestra is gepokt en gemazeld in het oeuvre van Berlioz. Hun eerste opname van La damnation onder Pierre Monteux stamt al uit 1962 en we mogen natuurlijk Colin Davis niet vergeten: hij nam het werk twee keer op, in 1973 en 2001. De nieuwe opname onder Simon Rattle bevestigt nogmaals de verwantschap die de Londenaren met Berlioz hebben. Het is zonder meer prachtig, al prefereer ik lichtelijk de visie van Davis. Wat deze opname tot een echte ‘must have’ maakt is de werkelijk onnavolgbaar schitterende Marguerite van Karen Cargill. Haar ‘D’amour l’ardente flamme’ zingt ze met een tot tranen toe roerende inleving, ik althans hield het niet droog. Bryan Hymel is een uitstekende Faust en Christopher Purvis een goede Mefisto.
Basia Jaworski

Wilt u meer recensies lezen? Sluit dan hier een abonnement af en krijg automatisch toegang tot honderden andere recensies én voorgaande edities van Luister.

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter

Laatste artikelen